Decision Fatigue: Όταν αποφασίζεις μηχανικά, ακόμα και αυτά που αγαπάς γίνονται ακόμη μια υποχρέωση
Ξεκινάμε με ενθουσιασμό, διάθεση να δημιουργήσουμε, να ξεχωρίσουμε, και κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι πάψαμε να είμαστε πραγματικά παρόντες/παρούσες. Σε ό,τι αρχικά αγαπούσαμε να κάνουμε, σε θέσεις, χώρους και περιβάλλοντα που κάποτε ανυπομονούσαμε να βρεθούμε.
Δεν είναι ακριβώς burnout, δεν είναι αδιαφορία ούτε τεμπελιά. Είναι ένα σημείο που η ενέργειά μας έχει διασπαστεί σε τόσες μεριές που κάνουμε λίγο απ’ όλα και στο τέλος της μέρας έχουμε την αίσθηση ότι δεν κάναμε και τίποτα.
Γιατί σταματάμε να είμαστε με πρόθεση στο τώρα και στις αποφάσεις μας;
Παίρνουμε πολλές αποφάσεις και για όλες χρειάζεται να δώσουμε ενέργεια. Ακόμη και για τις πολύ μικρές, χρειάζεται κάτι να σκεφτούμε, να συντονίσουμε, να βάλουμε σε ένα μεγαλύτερο πλαίσιο. Δεν χρειάζεται να πρέπει να αποφασίσουμε για το μέλλον της ανθρωπότητας για να δικαιολογήσουμε την κούραση που νιώθουμε. Συσσωρεύεται κάποια στιγμή τέτοια ένταση που για να προλάβουμε να ανταποκριθούμε, μπαίνουμε στον “αυτόματο πιλότο”. Λένε ότι μπορείς να αντέξεις να κρατήσεις ένα ποτήρι νερό για κάποια λεπτά, αλλά όταν χρειάζεται να το κρατήσεις για ώρες, ακόμη και ένα ποτήρι νερό αρχίζει και σε βαραίνει.
Πώς απομακρυνόμαστε από το αρχικό “γιατί” που κάποτε μας κινητοποίησε για να ξεκινήσουμε;
Η κούραση μας κάνει να απομακρυνόμαστε από τη χαρά και από τη “σπίθα” του αρχικού ενθουσιασμού που σε άλλες συνθήκες θα μας έδινε ικανοποίηση και ανταμοιβή για τις προσπάθειές μας. Και δεν είναι μόνο η ποιότητα των αποφάσεών μας τελικά αλλά η ΄΄ελλειψη νοήματος και η οριακά “ευθεία γραμμή” μιας καθημερινότητας που γίνεται κουραστική και διεκπεραιωτική.
- Αισθανόμαστε ευ΄θύνη αλλά όχι ικανοποίηση.
- Δεν προλαβαίνουμε να ενσωματώσουμε στις επόμενες αποφάσεις μας ό,τι μάθαμε από προηγούμενες, όχι και τόσο αποδοτικές αποφάσεις, γιατί δεν έχουμε χρόνο να αναστοχαστούμε.
- Είμαστε μόνιμα σε κίνηση, αλλά δεν ξέρουμε πού ακριβώς πάμε.
Πώς θα βγούμε από αυτή την κατάσταση;
Η λύση δεν είναι να αντέξεις λίγο ακόμα, γιατί το πιο πιθανό είναι να φορτωθείς με ακόμη παραπάνω ευθύνες και αυτό να μην σταματήσει από μόνο του.
Ακόμη και αυτή η συνειδητοποίηση, η αναγνώριση ότι έχεις κουραστεί είναι ένα πρώτο βήμα.
Σημείωσε ποιες αποφάσεις πήρες στον “αυτόματο”. Μην εκπλαγείς αν αυτές που σημείωσες είναι αποφάσεις που αφορούν την προσωπική σου ζωή.
Δες αν υπάρχουν πράγματα που μπορείς να τα αναθέσεις άμεσα σε κάποιους άλλους, ή αν υπάρχουν πράγματα για τα οποία μπορείς να ζητήσεις να μετατεθούν σε κάποια άλλη στιγμή.
Πες συνειδητά “όχι” σε κάποια πράγματα. Αν δεν είσαι σίγουρος/η για το πόσο σου κοστίζουν κάποια αυθόρμητα ναι, σου θυμίζω ότι σε κάθε επιλογή σου υπάρχουν και τα κρυφά κόστη τους.
